Zomerperikelen

20 augustus 2010

Ja ook bij ons is er een zomervakantie en wat doe je dan.

Coach Rutger spoorde ons allen aan om toch ook te blijven trainen (hé weer geen SAR week).

Dus ging éénieder bepakt met fiets op vakantie!

Henk was als eerste weg en heeft de wegen bij Milau in Frankrijk onveilig gemaakt. Dat Fransen ook daadwerkelijk als Fransen rijden heeft hij aan den lijven ondervonden en een dikke schaafwond was het resultaat van een close encounter met een Franse automobilist.

Frans ging “extreme” in Italië, waar hij met handen en voeten aan een Italiaanse MTBer wist duidelijk te maken dat de route die hij had te simpel was en dat het sneller, harder en verder moest. De beste man begreep hem direct, mompelde SI en en nam hem mee naar idyllische bergpassen en afdalingen. Sommige zeggen dat de witte flits en de sonic boom die in het Vaticaan aan de horizon werd waargenomen de geboorte van een nieuwe ster was, maar wij weten wel beter. Het was Frans die met een grijns van oor tot oor weer een afdaling inzette en supersonische snelheden bereikte.

Rutger ging naar de west kust van Frankrijk en heeft daar heel wat dagen gebiked, wegen die super glooiend waren en met uitzichten waar we hier in Nederland jaloers op zouden zijn, maakte dat Rutger ook super gemotiveerd over de mooie Franse wegen zoefde.

En ik!

Ik zat een 30 kilometer van Aix en Provence, in een klein plaatsje La Roque D'Anteron, wat al snel werd omgedoopt tot “welcome to La Roque” uit de film met Shean Connery. Op de kleine en gezellige camping kon ik kiezen of ik “Le Grand Luberon” of “Le Petite Luberon” kon nemen. Op de navigatie had ik een mooie route uitgeplot en ging op pad om “Le Grande Luberon” te beklimmen, echter het digitale kaartmateriaal had niet alle wegen op een rijtje en zo kwam ik na 55 kilometer erachter dat de weg die ik wilde nemen niet bestond en dat ik dus niet de route kon afmaken. 's avonds heb ik een nieuwe route geplot, ditmaal over “Le Petite Luberon” en deze was perfect. De volgende dag ging ik op weg, fietsend door kleine Franse dorpjes met schitterende namen als Lourmarin, Cuceron, Malconseil en Bonnieux waar het leven 's ochtends rustig op gang komt, waar men begint bij het cafe met koffie, journal en een croisant en waar in de kleine straatjes de geur hangt van verse baguette. In één klein straatje in Cadanet stond iedere keer steevast een gepensioneerde man in de deuropening (in zijn onderbroek). De eerste keer dat ik langs kwam keek hij vreemd naar me, maar na de 3e keer groette hij me spontaan en moest ie lachen dat die malle Hollander met zijn rugzak met muziek, drinken en eten om zo'n tijdstip langs kwam. De tocht voerde richting Bonnieux waar ik vlak voor afsloeg en echt de bergen in ging. Een smal pad die tot 12 uur was afgesloten voor motorverkeer leidde je naar de top van Le Petite Luberon. En ergens vlak onder de top zat een restaurant, zo groot dat je verwachtte dat er dagelijks flink wat bussen met ouderen een bezoekje kwamen brengen. Le Petite Luberon is een natuurpark en heeft vanaf de top een schitterend uitzicht op de Mont Ventoux (wouw!). Na 2.5 uur klimmen krijg je de beloning, een afdaling door een super schitterend stuk Frankrijk, ruige rotsen aan beide kanten leiden je razendsnel naar beneden. De wegen zijn niet voorzien van een vangrail en als je over het randje kijkt, gaapt er een grote diepte. Wat je in 2.5 uur had geklommen had je in 25 minuten gedaald. Snelheden die over de slingerende bergpaadjes richting 70 km/u gingen, ondanks dat ik continue bij remde om maar niet harder te gaan. Man wat was ik blij met die hele grote schijfremmen op mijn fiets. Na 2 weken vakantie komt er een einde aan al dat moois, wij gaan zeker terug. Maar eerst wacht er over een dag of 25 een supertocht, daar waar we ook in onze vakantie voor hebben getraind!